Φοβού τους Δαναούς - Μέρος 2ον

Η Εξελικτική πορεία του ανθρώπου στον ελλαδικό χώρο

   Δεν είναι ότι ο Έλληνας δεν είναι συμπαθής τύπος. Είναι που ζει σε τόπο που ανέκαθεν υπήρξε κομβικό σημείο για το ευρύτερο πλέγμα των διεθνών σχέσεων, σε τόπο ταραγμένο, λόγω της γεωγραφικής του θέσεως και της ιστορικής του σημασίας, σε τόπο που πολλάκις μετετράπη σε πεδίο μαχών, σε τόπο κινητήριο των ιστορικών εξελίξεων του ευρύτερου μεσογειακού χώρου. 

   Όλα, επομένως, τα ιστορικά δρώμενα που έλαβαν χώρα στην Ελλάδα, παλαιόθεν έως και σήμερα, απετέλεσαν τελικώς τροχοπέδη για την ανάπτυξη του σύγχρονου ελληνικού πολιτισμού, διεμόρφωσαν την νεοελληνική νοοτροπία του ευκαιριακού κέρδους και του ιδιοτελούς, ρηχού και ασυνείδητου τρόπου σκέψης. Με την σειρά της η νοοτροπία αυτή οδήγησε αιτιωδώς στην έλλειψη κοινωνικής, ηθικής και πνευματικής παιδείας και καλλιέργειας, σε λανθασμένα πρότυπα περί αυτής, ορισμένες δε φορές και σε πλήρη άρνηση ή αδιαφορία απόκτησής της ή απαξίωση της σημασίας και αναγκαιότητάς της για την διαμόρφωση του ανθρώπου.
   Και βέβαια, είναι λογικό, ένα έθνος που αναγκάστηκε να προσαρμοστεί, ώστε να επιβιώσει, υπό συνθήκες ξένης κατοχής και κυριαρχίας επί τετρακόσια και πλέον χρόνια, ένα έθνος που υπέστη προσμίξεις και αλλοιώσεις από έναν παντελώς απολίτιστο και βάρβαρο κατακτητή, να μεταχειριστεί ανορθόδοξες πρακτικές, προκειμένου να αποκομίσει οφέλη υπό το βλέμμα των "άγρυπνων φρουρών" του και να διαμορφώσει σκεπτικό υπόγειο και καιροσκοπικό. Παρά ταύτα, δεν είναι φυσιολογικό, ένα ολόκληρο έθνος να μην μπορεί να ξεπεράσει, δύο σχεδόν αιώνες μετά την αναγέννησή του, τα παρελθόντα δεινά και να χρησιμοποιεί, ευκαιρίας δοθείσης, την ιστορία του ως άλλοθι για την τωρινή του κατάντια.
   Η χαμηλή μορφωτική και κοινωνική στάθμη του μέσου Έλληνα, το γεγονός της διαιώνισης του φαινομένου αυτού, τόσο από τους αστικούς, όσο, αλλά και κατά πολύ περισσότερο, από τους επαρχιώτικους πληθυσμούς της χώρας, η προσκόλληση στην παράδοση, και δη στην οπισθοδρομική και ξεπερασμένη πτυχή αυτής, η εν γένει έλλειψη παιδείας του μέσου Έλληνα που του υπαγορεύει το να φθονεί τον όμοιό του, να τον αντιπαλεύεται και να επιχειρεί παντοιοτρόπως να τον ξεπεράσει, θέτοντας έναν ακόμη ματαιότερο στόχο εκείνου του ομοίου του, καθιστούν τον Νεοέλληνα τον σημερινό ασυνείδητο, άξεστο, ημιμαθή, φαύλο, τεμπέλη καιροσκόπο, που εκνευρίζει τον πειθαρχημένο Ευρωπαίο με την αδιαφορία, την φυγοπονία και την κουτοπονηριά του και εκεί κάπου, θεωρώ, βρίσκεται και η αφετηρία της σύγχρονης αμυντικής, αρνητικής και ανθελληνικής, εν γένει, στάσης των αλλοδαπών ευρωπαϊκών κρατών και των υπηκόων τους  έναντι ημών.
   Η αλλαγή προϋποθέτει ριζική μεταβολή. Για να επιτευχθεί, βέβαια, αυτή, απαιτείται αυστηρότητα και σκληρότητα. Παρ' ότι ο ποιητής γράφει ότι "του Έλληνα ο τράχηλος ζυγό δεν υπομένει", ο Νεοέλληνας αποδεικνύει τώρα και ανέκαθεν, βέβαια, απεδείκνυε ότι χρειάζεται ζόρι και εκ των άνω επιβολή για να προοδεύσει, καθώς όσο πιο "λάσκα" τον αφήνεις, τόσο αποθρασύνεται και εναντιώνεται στο πρέπον και το ορθολογικό, δείχνει να είναι αντιρρησίας για να είναι, χωρίς ουσιαστικό λόγο και σκοπό. Όταν μιλάω, βέβαια, για επιβολή και παρεμβατισμό, με κανέναν τρόπο δεν υπονοώ την έξωθεν επιβαλλόμενη βούληση.
   Όλες οι παραπάνω σκέψεις για κάποιους σίγουρα απηχούν πολιτικά χρωματισμένες απόψεις, αλλά θεωρώ πως ο αμερόληπτος, αντικειμενικός και ορθολογικός νους συμμερίζεται  - και εάν όχι - τουλάχιστον κατανοεί και αναγνωρίζει ως υπάρχουσα  την ως άνω εκτεθειμένη προβληματική. Και σε αντίθετη περίπτωση, πάντως, το μείζον θέμα που τίθεται ούτως ή άλλως είναι το πώς θα παύσει ο Νεοέλληνας να μνημονεύεται ως ο εφευρέτης του φραπέ και θα καταστεί επί τέλους άξιος συνεχιστής της λαμπρής ιστορίας του.